تغییری به وسعت یک نگاه امام پدر همه ملت است
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید مرتضی وطنی» پنجم فروردین ۱۳۴۳ در شهرستان سرخه دیده به جهان گشود. پدرش حسین و مادرش فاطمه نام داشت. دانشآموز چهارم متوسطه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم آبان ۱۳۶۲ در پنجوین عراق به شهادت رسید. پیکر وی مدتها در منطقه بر جا ماند و سال ۱۳۷۳ پس از تفحص، در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
ساعت و رازی که فقط مرتضی میدانست
مادرم صدایش کرد: «مرتضی، مرتضی!»
گفت: «بله، مامان!»
مادرم گفت: «مادر! بیا ببین ساعت چرا کار نمیکنه؟»
جواب داد: «به خاطر پیچشه.»
مادرم گفت: «تو از کجا میدونی؟ تو که هنوز ندیدیش.»
مرتضی گفت: «مغازهدار سر کوچه میخواست ساعت یکی رو درست کنه، پیچ نداشت. من اومدم پیچ ساعت رو گرفتم و برایش بردم.» بچه که بود، خیلی شلوغ بود.
(به نقل از خواهر شهید)
بیشتر بخوانید: من نماز را دوست دارم
شب سرنوشتساز، شب شهادت
مجروح شده بود. آقای مهدوینژاد گفت: «تو برو عقب!»
گفت: «من باید بمونم، فردا شب، شب سرنوشت سازیه.» او را فرستادند بهداری صحرایی. آنجا چند تا بخیه زدند و پانسمانش کردند. گفتند: «باید بری عقب. زخمت عفونی میشه.»
گفت: «من عقب نمیرم.» ماند و در عملیات شرکت کرد و شهید شد.
(به نقل از برادر شهید)
امام پدر ملت
آن شب در خانهمان بود. داشت گریه میکرد. گفتم: «مرتضیجان! چرا گریه میکنی؟»
جواب نداد. گفتم: «مامان و بابا چیزی بهت گفتن؟» باز هم چیزی نگفت. قسمش دادم که ماجرا را بگوید.
گفت: «امام مریضه و توی بیمارستان بستری شده.»
گفتم: «خب همه مریض میشن. چه اشکالی داره؟ انشاالله که خوب میشه.»
گفت: «تو امام رو با همه یکی میکنی! تو نمیدونی اون کیه! اون پدر همه ملته!»
(به نقل ازخواهر شهید)
انتظار دعوا داشتیم، خندید
زنگ تفریح بود. من، وطنی، سماوی و محمدتقی فیض کنار هم بودیم. مرتضی دوچرخهای داشت که با آن به مدرسه میآمد. روی تنه دوچرخه نشسته بود. یکی رفت روی زین دوچرخه، دیگری رفت روی ترک بند دوچرخه و من هم رفتم روی فرمان آن نشستم. یکی دیگر هم به طرفمان آمد و گفت: «به من هم جا بدین که بنشینم.»
آمد که سوار شود. جفت طوقههای دوچرخه خوابید روی زمین. همه ترسیدیم. هاج و واج به دوچرخه نگاه میکردیم. مرتضی هم نگاهی به ما و نگاهی به دوچرخه کرد. منتظر بودیم که ناراحت شود و ما را دعوا کند، اما او این کار را نکرد. فقط زد زیر خنده و گفت: «عجب دوچرخهای شد.» بعد از پایان کلاس، دوچرخه را کول کرد و به خانه رفت.
(به نقل از دكتر اطهری، دوست شهید)
آخرین شب، آخرین خدمت
گفت: «منم میام.»
گفتم: «ممکنه مجبور بشیم عقبنشینی کنیم، اونوقت تو نمیتونی راه بیای و ممکنه اسیر بشی.»
جواب داد: «نگران من نباش. قول میدم جلوی دست و پاتون رو نگیرم.» سر شب مرتضی از ناحیه پا مجروح شده بود. آن شب تا صبح برای بچهها خشاب پر میکرد. صبح نشده ترکش خمپاره دوم، او را به شهادت رساند.
(به نقل از علیاکبر رستگار، همرزم شهید)
انتهای متن/