من شمعم ؛ می سوزم تا راه را روشن کنم خدایا، من شمعم؛ میسوزم تا راه را روشن کنم
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، محمدباقر رفیعی، فرزند عینالله، در نخستین روز فروردین ۱۳۴۵ در خانوادهای متدین در روستای چقاسیاه از توابع شهرستان شازند به دنیا آمد. از کودکی در کار کشاورزی به پدرش کمک میکرد و آموزههای دینی را در خانواده فراگرفت. پیش از رسیدن به سن تکلیف نماز میخواند و روزه میگرفت. تحصیلاتش را در دبستان روستا آغاز کرد و تا کلاس ششم ابتدایی ادامه داد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به عضویت سپاه پاسداران درآمد و به جبهه اعزام شد. او بهعنوان نیروی رسمی گردان علیبنابیطالب (ع) حدود هشت ماه در جبهه حضور داشت و سرانجام در ۱۷ آبان ۱۳۶۲، در جریان عملیات والفجر ۴، در ارتفاعات کانیمانگا در منطقه پنجوین عراق به شهادت رسید. پیکرش سالها در منطقه نبرد مفقود بود و در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۵ در گلزار شهدای روستای چقاسیاه به خاک سپرده شد.

متن کامل وصیتنامه شهید محمدباقر رفیعی
به نام خداوند متعال و به نام آن خدایی که جهان را آفریده و پادشاه روز قیامت است. به نام خدایی که در دنیا بر مؤمن و کافر رحم میکند؛ ولی در قیامت فقط بر مؤمن رحم میکند و به نام الله، یاریدهندهٔ امت حزبالله و درهمکوبندهٔ طاغوت و طاغوتیان، وصیتنامه را با یاری او آغاز میکنم و از او میخواهم که به من کمک کند تا بتوانم چیزهای گفتنی را به زبان بیاورم و با قلم بنویسم که در نبودن من، در جمعی که من نیستم و هرگز نخواهم بود، برای جمع بخوانند.
اگر قیام خونین سیّدالشهدا نبود، ما امروز پیروز نمیشدیم و به اسلام و حقانیتش پی نمیبردیم. «إنّی لا أرى الموتَ إلّا سعادةً ولا الحیاةَ مع الظالمینَ إلّا برماً» از سخنان امام حسین (ع) است. «من مرگ را جز خوشبختی و زندگی با ستمگران را جز ننگ نمیبینم.»
زندگی پرذلت بهجز اینکه انسان را از خدا دور کند، هیچ فایدهٔ دیگری ندارد و مرگی که در راه خدا باشد برای من سعادت بزرگی است و هرگز از رفتار خودم پشیمان نخواهم بود. نپندارید که من مردهام؛ زیرا کسی میمیرد که کورکورانه برخلاف اسلام گام برداشته است. خدا را شکر که چنین روزی رسید که من در زیر پرچم جمهوری اسلامی جان ناقابل خودم را فدای اسلام کردم. ای کاش هزاران جان داشتم و در راه خدا فدا میکردم و از خدای بزرگ طلب بخشش میکنم که نتوانستم بیشتر از این در راهش فداکاری کنم و از او میخواهم که مرگ مرا شهادت در راه خودش قرار بدهد و مرا جزو شهدای رحمتشدهٔ خودش قلمداد کند. آمین یا ربالعالمین!
پدر عزیز و مادر گرامیام، سلام عرض میکنم و امیدوارم که همیشه به لطف بیپایان خداوند سلامت باشید که سلامتی یکی از نعمتهای بزرگ خداوند متعال است و امیدوارم که برای من اشک نریزید؛ بلکه از خداوند بخواهید که از شما این قربانی ناقابل را بپذیرد و اگر خیلی ناراحت شدید، به یاد شهیدان کربلا گریه کنید که در میان خون خود غلتیدند و لبتشنه جان سپردند و کسی نبود که آنها را غسل دهد و از زیر آفتاب سوزان پیکر پاکشان را بردارند تا از زیر سم اسبهای دشمن در امان باشند. آری، پدر و مادر عزیز، به یاد بیکسی زینب (س) گریه کنید که ۷۲ شهید داد و دست از مبارزه برنداشت و به دشمن فهماند که ستمگر پابرجا نمیماند. مادر قهرمانم، مگو که پسرم ناکام جان سپرد؛ به خدا قسم، هیچ کامی شیرینتر از شهادت نیست؛ البته میدانم که شبها را بیدار ماندی و برایم زحمت کشیدی. خدا را شکر کن که زحمت تو بیفایده نبود؛ زیرا که از شهادت من، فردا در روز محشر شفاعت میخواهی و آن وقت است که نتیجهٔ نجات تو رسیده. آری، مادرجان، گریه نکن؛ بلکه شاد باش و همیشه شکر خدا را به جای آور که خدا از تو خشنود شود و چشم دشمنان ما را کور کن و شما خواهرهای عزیز، از مرگ برادرتان ناراحت نباشید؛ زیرا مرگ همیشه برای همهکس هست. آن که نمیرد، فقط خداست و صبور باشید و مانند زینب و زینبوار رفتار کنید و بفهمانید مرگ در راه خدا جز خوشبختی چیز دیگری نیست.
پدرجان، اگر تو پدر منی، خمینی ولی من است. به فرمان او جهاد کردم؛ جهادی که خداوند برای مسلمانان بهعنوان امتحان انتخاب کرده است. شکر میکنم خدا را که توانستم در امتحانات خدا شرکت کنم و موفق شوم.
در پایان از خدای بزرگ میخواهم که این پیر جماران را در پناه خودش و تا نهضت حضرت مهدی (عج) حفظ کند و پرچم جمهوری اسلامی را در تمامی جهان به اهتزاز دربیاورد و کفر جهانی را ریشهکن کند. آمین یا ربالعالمین. انتخاب کردم راهی را که امام حسین (ع) و یارانش انتخاب کردند. خدایا، من شمعم؛ میسوزم تا راه را روشن کنم و از تو میخواهم که وجود مرا تباه نکنی.
خدایا مرگ مرا شهادت در راه خودت قرار بده.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی